A semente do acivro

No mes de marzo do ano 2008, fun convidada a facer un obradoiro no cole de Trasmañó, Redondela. Un colexio que, por certo, xa non existe.

Entón, dándolle voltas ao que lle ía propor ás nenas e aos nenos, e inspirada nun feito recente que acontecera na miña casa, escribín un conto: A semente do acivro. Un conto que lles lin e que hoxe recupero para este caderno.

 

A SEMENTE DO ACIBRO

Conto para as nenas e os nenos do CEIP de San Vicente de Trasmañó

Texto: Marta Dacosta

Foto: Tokio

 

Aloia sempre chegaba correndo da escola. Tiña moita, moita fame e sabía que a mamá fixera unha comida moi rica. Mais antes de entrar na cociña e de que a súa nai lle berrase que tiña que lavar as mans, paraba un segundo onda os alcouves e axexaba a conciencia por ver se nacera algunha folliña, mais non. Pasaron os meses e as sementes dos acivros que collera no monte no medio da bosta das vacas ceibas, en compaña do papá, non prendían.

Durante o verán foi esquecendo os alcouves. E pasou un ano. O alcouve en que botaran as sementes do acivro ficou esquecido nun recanto da leira e non volveu dar por el.

Dous anos despois, un día que estaba a xogar diante da porta da casa, o balón foille para aquel recanto e ao ir buscalo atopou o alcouve esquecido cheo de plantiñas pequenas. Ao principio non se decataba de que era aquilo e quedou parada pensando. E, de súpeto pensou se, se…

-Papá, papá!… Naceron os acivros, naceron os acivros!

O pai quedou mirando para ela como quen dicindo: e a esta rapariga que lle deu agora?!

-Que dis Aloia? Que acivros?

-Os que sementamos hai moito tempo, lembras? Aqueles que eran unha boliñas vermellas que ti dixeches que había que coller da bosta das vacas porque só prendían se se plantaban despois de que os comera un animal… e de que os cagara… e que se colliamos as sementes da bosta ían prender seguro porque xa pasaran pola barriga da vaca e xa non tiñan a codia dura que non os deixaba prender … Lembras? Lembras?

E dixo lembras como se estivese falando do tesouro de Rande descuberto á porta da casa por ela soíña.

-A verdade é que non sei de que me falas.

E Aloia agarrou ao pai pola manga da chaqueta e levouno para aquel recanto esquecido para que vise o que ela xa vira.

E o pai de Aloia quedou parado diante do alcouve, anicouse e comezou pasar os dedos polas plantiñas cativas, non se sabía se acariñaba as follas ou as contaba, e ía dunha a outra como para asegurarse de que estaban alí.

-Que? A que si que son os acivros?

E o papá mirou para Aloia e sorriu, sorriu porque prenderan aquelas boliñas vermellas e porque Aloia viña de descubrir un tesouro meirande có de Rande, aprendera que vale a pena agardar, que é bo ter paciencia, que con esforzo, por pequeno que sexa, poden facerse grandes cousas, que todo o que facemos ha dar froito un día.

Aquelas boliñas vermellas e brillantes que só prendían na terra despois de devoradas por un animal larpeiro eran a proba de que toda semente acaba por dar o seu froito, unha árbore que co tempo chega ser grande, moi grande. Esa árbore que herdamos dos nosos devanceiros e que nos protexe e agarima, árbore que nace na terra de noso despois de que a súa semente pase por unha e outra e máis outra e máis outra, por todas as linguas.

Pensade que esas boliñas vermellas que chegan ser sementes verdadeiras despois de pasar pola lingua dun animal son como as palabras, que despois de devoradas e usadas dan froito, estas palabras que uso, que usades, que soan a herba e a mar, que cheiran a terra e a chuvia, palabras coas que facemos as nosas casas e cosemos a nosa roupa, palabras deste idioma en que nacimos, o mesmo co que as nosas avoas pintaron o mundo e andaron camiños e que agora agardan por nós.