O idioma é



Traballamos co poema a Fala, nunha sesión en que a lingua era a protagonista. E este foi o resultado de xuntar todos os versos:777-21505-a-manuel maria

O idioma é

a voz do berro e do silencio

a voz das bágoas e a do amor

o idioma son eu

somos nós.

A lingua é a vida

a vida é a lingua

eu son a miña lingua

a miña lingua son eu

O idioma é o centro

dun mundo de reflexión

oonde todos achegamos

un anaco do noso interior

o idioma é o corazón da terra

a voz da xente

e o pensamento da historia

O idioma é o ronsel do tempo

agarimo da nena

terra e mar que bailan

O dioma é a chuvia

que me desfai

na terra húmida

O idioma é a mediciña

que cura o mal de amores

co que fala o corazón

e que traduce a pluma

O idioma é a luz

coa que iluminamos o mundo

o vehículo da fala

a autoestrada da comunicación

O idioma é uh vehículo

un medio de conexión

achega culturas

escribe momentos

constrúe pontes

une xeracións

o dioma é un regalo

o mellor xoguete do neno

envolto con contos e adiviñas

disfrutarao máis ca un caramelo

O idioma é amor

entrégase aos fillos

detodo corazón

con aloumiños e mimos

O dioma é a ferramenta

coa que construímos a realidade

tamén narramos os soños

e dicimos o que non é verdade

O idioma é o vento

co que deixamos o mar

o idioma é o lume

co que nos sentimos ben

 

 

Fotografando emocións:

“Cada vez que dou un mergullo na miña vida apaño retrincos desleixados… que agora vou aproveitando…nos meus soaces literarios” Castelao, Retrincos.

Despois de ler algúns dos textos, prosa ou verso, creados en homenaxe da muller galega falamos da arte e a experiencia, unha reflexión ao redor destas palabras de Pilar Pallarés:

“toda beleza que conmove nace da morte, que non hai arte sen a experiencia, ou a nostalxia, ou a anticipación ou a adeviñación do sufrimento.”

Tamén recomendamos o seu Libro das devoracións, unha lectura imprescindíbel.40148

Logo, da man de Camilo Franco e o seu Palabras contadas mergullamos no microrrelato.

XG00132201