Como encontrar o seu estilo, por Francisco Castro

Velaqui unha ferramenta moi útil, o libro de Francisco Castro:

Como encontrar seu estilo de escrever

1251-20150805112525

Francisco Castro

O escritor Francisco Castro, que actualmente traballa na Editorial Galaxia, ten tamén unha dilatada traxectoria como relator de obradoiros literarios que, dou fe, enganchan aos asistentes. Froito dese traballo son varios títulos, o último deles este libro publicado en Brasil.

Castro é fundamentalmente narrador, aínda que sabemos que escribe poesía, pois escoitamos os seus versos nalgún encontro poético. Cómpre citar, entre a súa numerosa obra: Spam, Premio Blanco Amor de novela longa en 2006, As palabras da néboa, Premio de Novela Manuel García Barros en 2007, Chamádeme Simbad, incluído na Lista de Honra de IBBY en 2012, O corazón da Branca de neve, Premio de Novela por Entregas de La Voz de Galicia en 2013 e a máis recente: Tes ata as 10.

 

O idioma é



Traballamos co poema a Fala, nunha sesión en que a lingua era a protagonista. E este foi o resultado de xuntar todos os versos:777-21505-a-manuel maria

O idioma é

a voz do berro e do silencio

a voz das bágoas e a do amor

o idioma son eu

somos nós.

A lingua é a vida

a vida é a lingua

eu son a miña lingua

a miña lingua son eu

O idioma é o centro

dun mundo de reflexión

oonde todos achegamos

un anaco do noso interior

o idioma é o corazón da terra

a voz da xente

e o pensamento da historia

O idioma é o ronsel do tempo

agarimo da nena

terra e mar que bailan

O dioma é a chuvia

que me desfai

na terra húmida

O idioma é a mediciña

que cura o mal de amores

co que fala o corazón

e que traduce a pluma

O idioma é a luz

coa que iluminamos o mundo

o vehículo da fala

a autoestrada da comunicación

O idioma é uh vehículo

un medio de conexión

achega culturas

escribe momentos

constrúe pontes

une xeracións

o dioma é un regalo

o mellor xoguete do neno

envolto con contos e adiviñas

disfrutarao máis ca un caramelo

O idioma é amor

entrégase aos fillos

detodo corazón

con aloumiños e mimos

O dioma é a ferramenta

coa que construímos a realidade

tamén narramos os soños

e dicimos o que non é verdade

O idioma é o vento

co que deixamos o mar

o idioma é o lume

co que nos sentimos ben

 

 

Fotografando emocións:

“Cada vez que dou un mergullo na miña vida apaño retrincos desleixados… que agora vou aproveitando…nos meus soaces literarios” Castelao, Retrincos.

Despois de ler algúns dos textos, prosa ou verso, creados en homenaxe da muller galega falamos da arte e a experiencia, unha reflexión ao redor destas palabras de Pilar Pallarés:

“toda beleza que conmove nace da morte, que non hai arte sen a experiencia, ou a nostalxia, ou a anticipación ou a adeviñación do sufrimento.”

Tamén recomendamos o seu Libro das devoracións, unha lectura imprescindíbel.40148

Logo, da man de Camilo Franco e o seu Palabras contadas mergullamos no microrrelato.

XG00132201

 

Coa axuda das imaxes:

O obradoiro de hoxe iniciouse coa lectura das cartas que as alumnas e os alumnos escribiron, seguindo o consello de Roger Wolf.

Nesas cartas as lecturas máis citadas foron as de García Márquez e as irmás Bronte. Tamén Enyd Blyton, a autora dos libros que debían ser máis asequíbeis para a nosa xeración.

Outra das cuestións que chamou a miña atención foi que se indicaran varias lecturas que
se iniciaron como obriga, mais que logo resultaron ser do seu agrado. Entre elas a de Arredor de si de Otero Pedraio.

Tamén houbo referencias aos libros vivos, é dicir, os avós, as avoas, de quen tanto se aprende.300px-Schadow_Grabmal_Alexander_2

A seguir demos paso á sesión prevista para hoxe, que tiña como cita introdutoria estas palabras de Taibo escritas a Manuel Antonio:

” fago versos sin cultura nin preparación. De onde tira-lo celme que choia a eficacia que vostede deseja? Avella escura do cortizo da Terra, -só da Terra!- non teño máis celme que o que deito nos meus versos…”, Victoriano Taibo, en Manoel-Antonio, Correspondencia.

Logo detivémonos no poema “Lembranza da tecedeira”, para falar da utilización de mitos e tópicos no tratamento dun tema literario. E até aí chegamos, falando de parcas, moiras e nornas, de aracné e do libro Mitos e lendas da vella Grecia de Anisia Miranda.vf1anisiamiranda

Que foi antes a escrita ou a lectura:

Hoxe desenvolveuse a primeira sesión do II Obradoiro de creación literaria Victoriano Taibo. O título da sesión era: “Que foi antes a escrita ou a lectura” e estaba precedido da seguinte cita:

“Tes que facer a montaña cos libros lidos e descubrir cal é o punto máis alto. Le, le febrilmente, e aplícate tamén a escribir. Rompe tantos papeis como precises até acháreste diante do libro que che gustaría ler.” Resposta a X.P., un mozo que quería ser escritor, Marica Campo.

Nesa mesma carta de Marica Campo ao mozo que quere ser escritor, lemos:

“Tampouco esquezo que, o día en que veu Manuel María ao Colexio, lle preguntaches que tiñas que facer para escribir ben… Non che deu pautas para a técnica, senón para o entusiasmo.”

Tamén lemos a Xabier DoCampo, unha anotación sobre a lectura no seu blog persoal, en que di: “…a lectura fai iso: axudarnos a analizar os nosos sentimentos e, o que é máis transcental, apréndenos a lles poñer nome, o nome que os identifica como propios.”

Limos a Rilke,

Rilke

a Alberte Momán … e rematamos lendo o fermoso poema de Olga Novo que sempre me acompaña nos obradoiros: “29 de xaneiro do 2002. Querida mamá: estou aprendendo a ladrar.” publicado no seu libro A cousa vermella.

E marchamos para escribir unha carta porque como di Roger Wolfe: “o escritor que non escribe cartas non é un verdadeiro escritor”

Wolfe

 

Obradoiro de creación literaria Victoriano Taibo

O vindeiro sábado 4 de outubro comezará (se hai matrícula suficiente) o curso de creación literario Victoriano Taibo que desde o IEM me convidan a coordinar. Este curso ten como subtítulo “Desenvolvendo o nobelo”, un subtítulo que fai referencia a esta entreda publicada no meu blog:

Escribir é…

atopar a punta do fío axeitado e tirar del até desfacer o nobelo.
Despregar diante de nós esa sucesión de palabras que constrúe o edificio do texto e abriga as ideas.

As persoas que queiran inscribirse poden facelo a través do correo oficina @minhor.org ou de luns a venres de 18 a 22 horas no teléfono 986360575.

Aquí pode lerse o programa completo:

http://www.minhor.org/inicio/39-novas/1075-abrimos-inscricions-para-un-curso-de-creacion-literaria-a-cargo-da-escritora-marta-dacosta-no-iem

A semente do acivro

No mes de marzo do ano 2008, fun convidada a facer un obradoiro no cole de Trasmañó, Redondela. Un colexio que, por certo, xa non existe.

Entón, dándolle voltas ao que lle ía propor ás nenas e aos nenos, e inspirada nun feito recente que acontecera na miña casa, escribín un conto: A semente do acivro. Un conto que lles lin e que hoxe recupero para este caderno.

 

A SEMENTE DO ACIBRO

Conto para as nenas e os nenos do CEIP de San Vicente de Trasmañó

Texto: Marta Dacosta

Foto: Tokio

 

Aloia sempre chegaba correndo da escola. Tiña moita, moita fame e sabía que a mamá fixera unha comida moi rica. Mais antes de entrar na cociña e de que a súa nai lle berrase que tiña que lavar as mans, paraba un segundo onda os alcouves e axexaba a conciencia por ver se nacera algunha folliña, mais non. Pasaron os meses e as sementes dos acivros que collera no monte no medio da bosta das vacas ceibas, en compaña do papá, non prendían.

Durante o verán foi esquecendo os alcouves. E pasou un ano. O alcouve en que botaran as sementes do acivro ficou esquecido nun recanto da leira e non volveu dar por el.

Dous anos despois, un día que estaba a xogar diante da porta da casa, o balón foille para aquel recanto e ao ir buscalo atopou o alcouve esquecido cheo de plantiñas pequenas. Ao principio non se decataba de que era aquilo e quedou parada pensando. E, de súpeto pensou se, se…

-Papá, papá!… Naceron os acivros, naceron os acivros!

O pai quedou mirando para ela como quen dicindo: e a esta rapariga que lle deu agora?!

-Que dis Aloia? Que acivros?

-Os que sementamos hai moito tempo, lembras? Aqueles que eran unha boliñas vermellas que ti dixeches que había que coller da bosta das vacas porque só prendían se se plantaban despois de que os comera un animal… e de que os cagara… e que se colliamos as sementes da bosta ían prender seguro porque xa pasaran pola barriga da vaca e xa non tiñan a codia dura que non os deixaba prender … Lembras? Lembras?

E dixo lembras como se estivese falando do tesouro de Rande descuberto á porta da casa por ela soíña.

-A verdade é que non sei de que me falas.

E Aloia agarrou ao pai pola manga da chaqueta e levouno para aquel recanto esquecido para que vise o que ela xa vira.

E o pai de Aloia quedou parado diante do alcouve, anicouse e comezou pasar os dedos polas plantiñas cativas, non se sabía se acariñaba as follas ou as contaba, e ía dunha a outra como para asegurarse de que estaban alí.

-Que? A que si que son os acivros?

E o papá mirou para Aloia e sorriu, sorriu porque prenderan aquelas boliñas vermellas e porque Aloia viña de descubrir un tesouro meirande có de Rande, aprendera que vale a pena agardar, que é bo ter paciencia, que con esforzo, por pequeno que sexa, poden facerse grandes cousas, que todo o que facemos ha dar froito un día.

Aquelas boliñas vermellas e brillantes que só prendían na terra despois de devoradas por un animal larpeiro eran a proba de que toda semente acaba por dar o seu froito, unha árbore que co tempo chega ser grande, moi grande. Esa árbore que herdamos dos nosos devanceiros e que nos protexe e agarima, árbore que nace na terra de noso despois de que a súa semente pase por unha e outra e máis outra e máis outra, por todas as linguas.

Pensade que esas boliñas vermellas que chegan ser sementes verdadeiras despois de pasar pola lingua dun animal son como as palabras, que despois de devoradas e usadas dan froito, estas palabras que uso, que usades, que soan a herba e a mar, que cheiran a terra e a chuvia, palabras coas que facemos as nosas casas e cosemos a nosa roupa, palabras deste idioma en que nacimos, o mesmo co que as nosas avoas pintaron o mundo e andaron camiños e que agora agardan por nós.